top of page

เรื่องเล่าจาก ปวีณา หงสกุล

  • รูปภาพนักเขียน: ทีมงานมูลนิธิปวีณาฯ
    ทีมงานมูลนิธิปวีณาฯ
  • 9 ชั่วโมงที่ผ่านมา
  • ยาว 1 นาที
ครั้งหนึ่ง…กับภารกิจช่วยหญิงไทยจากนรกการค้ามนุษย์ ปัญหาการค้ามนุษย์ไม่ใช่เรื่องไกลตัว ไม่ใช่เรื่องของประเทศใดประเทศหนึ่ง แต่มันคือ “ธุรกิจนรก” ระดับโลก เหยื่อส่วนใหญ่คือผู้หญิงถูกหลอกด้วยคำว่า “งานดี รายได้งาม ชีวิตสบายในต่างแดน” แต่ปลายทางไม่ใช่งาน ไม่ใช่เงิน คือกรงขัง การทุบตี และการถูกแสวงหาประโยชน์ทางเพศ

ย้อนกลับไปช่วงปี 2540 ผู้หญิงไทยจำนวนมากถูกหลอกไปประเทศ บาห์เรน ไม่ใช่แค่ไทย แต่ผู้หญิงจากประเทศกำลังพัฒนาต่างตกอยู่ในชะตากรรมเดียวกัน ปวีณา ได้รับการร้องขอความช่วยเหลืออย่างต่อเนื่อง บางคนถูกกักขัง

บางคนถูกทำร้าย บางคนไม่มีแม้แต่โอกาสกลับบ้าน มีเคสหนึ่งหญิงไทยส่งข้อความมาขอความช่วยเหลือแบบเร่งด่วน

เธอถูกทำร้าย ถูกรุมกระทำ จนต้องป้องกันตัวเอง

เหตุการณ์บานปลายถึงขั้นรุนแรง การช่วยเหลือครั้งนั้นต้องประสานงานด่วนทั้ง เอกอัครราชทูตไทยประจำบาห์เรน

และ เจ้าหน้าที่ท้องถิ่น หลังจากข่าวนี้กระจายออกไปผู้หญิงไทยอีกจำนวนมากเริ่มส่งพิกัดเข้ามาบอกว่าถูกขังอยู่ในอพาร์ตเมนต์กระจายตามจุดต่าง ๆ เมื่อประสานทั้งสถานทูต ตำรวจท้องถิ่น และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องจึงสามารถเข้าช่วยเหลือผู้หญิงเหล่านี้ออกมาได้

ไม่ใช่แค่นั้น ยังได้เข้าไปเยี่ยมหญิงไทยในเรือนจำและพบความจริงที่สะเทือนใจมีหญิงไทยเกือบ 100 ชีวิตถูกดำเนินคดีข้อหาเข้าเมืองผิดกฎหมาย และค้าประเวณี ทั้งที่ทั้งหมดคือ เหยื่อการค้ามนุษย์ ในช่วงเวลานั้นตรงกับวาระอภัยโทษของประเทศบาห์เรน เอกอัครราชทูตไทยจึงหารือแนวทางช่วยเหลืออย่างเร่งด่วน

สุดท้ายก็สามารถพาผู้หญิงไทยประมาณ 200 คนกลับบ้านได้สำเร็จ แต่…นรกนี้ยังไม่ปิดตัว ทุกวันนี้...ผู้หญิงไทย

ยังถูกหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะข้อมูลยังไปไม่ถึง ขณะที่ขบวนการค้ามนุษย์ใช้โซเชียลมีเดียเป็นเครื่องมือ โฆษณางานนวด งานบริการ รายได้สูง ชีวิตดี พอไปถึงถูกบังคับกู้หนี้ ค่าเดินทาง ค่านายหน้า ค่าใช้จ่ายสารพัด หนี้ที่ไม่มีวันหมด งานที่ไม่มีวันจบ ใครขัดขืน โดนทำร้าย บางคนหนีตายถึงขั้นกระโดดตึก! เมื่อรอดกลับไทยยังต้องเข้าสู่กระบวนการคุ้มครอง ฟื้นฟู และเอาผิดขบวนการค้ามนุษย์

วันนี้… ขั้นตอนอาจเร็วขึ้น แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือ การป้องกัน ให้ประชาชนรู้เท่าทันก่อนจะก้าวขึ้นเครื่องบินไปสู่นรกที่ไม่มีทางหนี การแก้ปัญหานี้ไม่ใช่หน้าที่กระทรวงใดกระทรวงหนึ่งแต่ต้องบูรณาการทุกฝ่าย ตั้งแต่กระทรวงการต่างประเทศ กระทรวงมหาดไทยจนถึงผู้นำชุมชนระดับตำบล เพราะถ้าข้อมูลถึงคนก่อนขบวนการถึงเหยื่อชีวิตจำนวนมากจะไม่ต้องพังตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่ม

 


ความคิดเห็น


bottom of page