เรื่องเล่าจาก “ปวีณา หงสกุล”

https://video.wixstatic.com/video/86060c_cfbcab6e18794b47bfd9021e8a37864b/480p/mp4/file.mp4

ครั้งหนึ่ง…กับภารกิจช่วยหญิงไทยในดูไบ หลังจากเคสผู้หญิงไทยถูกหลอกไปบาห์เรน ช่วงปี 2550–2556 วันนั้น “บาห์เรน” คือปลายทางอันดับหนึ่งของขบวนการค้ามนุษย์ แต่พอเข้าปี 2556 เป็นต้นมาแผนที่นรก…ถูกขยับใหม่ ปลายทางเปลี่ยนเป็น “ดูไบ”

วันนี้ดูไบ กลายเป็นประเทศอันดับหนึ่งที่ผู้หญิงไทยถูกหลอกไปค้าประเวณี จากสถิติที่ปวีณา รับแจ้งเฉลี่ยปีละ ประมาณ 200 ราย ประเทศเดียว…ตัวเลขเดียว แต่เบื้องหลังคือชีวิตผู้หญิงนับร้อย พอเข้าไปช่วย พอได้คุยกับผู้เสียหาย

ความจริงยิ่งชัด คนที่หลอก… ไม่ใช่ชาวดูไบ แต่คือ "กลุ่มจีนเทา" ขณะที่คนดูไบส่วนใหญ่เป็นคนมีฐานะ ประเทศนี้เจริญ ศิวิไลซ์ ตึกสูง เมืองสวย เป็นศูนย์กลางท่องเที่ยวของโลก เป็นปลายทางในฝันของใครหลายคน

แต่สำหรับผู้หญิงไทยบางคนที่นั่น…คือ “กรงขัง” หลายคนถูกชวนไปด้วยคำว่า “งานนวด รายได้ดี” แต่พอไปถึง

ไม่ได้จับน้ำมันนวด ไม่ได้รับแขกนักท่องเที่ยว สิ่งที่ได้คือ การถูกกักขัง ถูกบังคับค้าประเวณี และไม่ได้ขายให้คนดูไบ!

แต่ถูกบังคับขายให้แรงงานต่างชาติค่าตัวไม่กี่ร้อย ยังโดนหักค่าโน่นค่านี่จนแทบไม่เหลืออะไร

บางคนเล่าว่า สิ่งที่รับไม่ได้ที่สุด ไม่ใช่แค่ความจน แต่คือสภาพความเป็นอยู่และสุขอนามัยของผู้ใช้บริการ หลายคนทนไม่ไหว หมดหวัง หมดศรัทธาในชีวิต แต่ผู้หญิงเหล่านี้ไม่ใช่คนอ่อนแอ พวกเธอคือคนเข้มแข็ง อดทน ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อหาเงินส่งให้พ่อแม่ ส่งให้ลูก ส่งให้ครอบครัว แต่พวกเธอไม่รู้เลยว่า อนาคตที่รออยู่ คือ "ขุมนรก" และเมื่อรับไม่ได้ทางเดียวที่เหลือ คือ “ขอความช่วยเหลือ”

ปวีณา เข้าไปช่วย... ช่วยแล้วช่วยอีก จนถึงวันนี้ปัญหานี้…ยังไม่จบ ยังเกิดขึ้นทุกวัน แต่สิ่งที่ควรถามคือ เราจะช่วยแบบนี้ไปอีกกี่ครั้ง เพราะการช่วยเป็นรายเคสมันไม่พอ สิ่งที่ต้องเปลี่ยนคือ "โครงสร้าง" รัฐต้องใช้อำนาจเชิงนโยบาย

ให้หน่วยงานด้านสังคมลงไปถึงชุมชน โดยเฉพาะครัวเรือนยากจนแล้วถามให้ตรงจุดว่า ทำไมผู้หญิงเหล่านี้ต้องออกไปเสี่ยงชีวิต คำตอบมีคำเดียว คือ “ความยากจน”

ถ้ามองกลับมาประเทศไทยหารายได้จากการส่งออกและการท่องเที่ยว ซึ่งจริงๆ แล้ว... เรามีของดีอยู่ในมือมหาศาล

ธรรมชาติ วิถีชีวิต วัฒนธรรม ความเป็นไทยที่ไม่เหมือนใคร แต่ละจังหวัดมีเอกลักษณ์ของตัวเอง หลายประเทศแทบไม่มีอะไร ยังสร้างเรื่องราวดึงนักท่องเที่ยวได้ ซึ่งไทย... มีทั้งประวัติศาสตร์ ชีวิตชุมชน รอยยิ้ม น้ำใจ จนโลกเรียกว่า

"Land of Smile" สิ่งเหล่านี้ คือมูลค่าทางเศรษฐกิจ ถ้าบริหารเป็น! 

แต่วันนี้เรายังเปิดประเทศโดยไม่คัดกรองคุณภาพนักท่องเที่ยวแบบชัดเจนพอ! ถ้าพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างจริงจัง

ทุกจังหวัดสร้างอาชีพได้เกิน 100 อาชีพ ตั้งแต่คนขับรถ ที่พัก โรงแรม ร้านอาหาร แม่บ้าน พนักงานบริการ ไปจนถึงอาชีพชุมชน แม้กระทั่งสินค้า OTOP งานหัตถศิลป์ไทย งานแฮนด์เมดที่ต่างชาติยอมจ่ายแพง แต่เรากลับไม่ผลักดัน ทำเหมือนผักชีโรยหน้าทั้งที่คนไทยมีฝีมือระดับโลก

ถ้ารัฐสนับสนุนจริง ประชาสัมพันธ์จริง ใช้โซเชียลอย่างเป็นระบบดึงนักท่องเที่ยวคุณภาพ ไม่เน้นปริมาณ แต่เน้นรายได้และความยั่งยืน วันนั้นคนไทยจะมีงานทำ ผู้หญิงไม่ต้องออกไปเสี่ยงชีวิตในต่างแดน และประเทศนี้จะมั่นคงและมีความสุขอย่างแท้จริง